Urteak daramatzagu gure baserrian ur faltaren arazo larria pairatzen. Uda bakoitzera beldur berarekin iristen gara: txorrotatik ura noiz desagertuko ote den. Aurten, gainera, alerta gorrian gaude, eta egoera jasanezina izaten hasi da.
Ura ez da luxu bat. Ura oinarrizko eskubidea da. Hala ere, urtez urte, gure familia egoera berean aurkitzen da, konponbiderik gabe eta etorkizunarekiko ziurgabetasun osoz. Laguntza eskatu dugu udalean, laguntza eskatu dugu Udaltzaingoan, arazoa salatu dugu eta gure egoera azaltzen saiatu gara behin eta berriz, baina denbora aurrera doa eta arazoak bere horretan jarraitzen du. Pena handia ematen digu gainera, erakunde horiengandik jasan behar izan ditugun erantzun txar eta bidegabekeriek.
Are mingarriagoa da ikustea inguruan ura beste erabilera batzuetarako erabiltzen dela, ibilgailuak maiz garbitzeko edo soroak ureztatzeko, gure etxean ur falta pairatzen dugun bitartean. Ezin dugu ulertu nola onar daitekeen egoera hori, are gutxiago alerta egoeran gaudenean.
Gutun hau ez da kexa huts bat. Dei bat da. Laguntza eske egindako oihu bat. Ez dugu pribilegiorik eskatzen; bizitzeko behar den gutxienekoa baino ez. Ezin da normaltzat hartu familia batek ur faltaren mehatxuarekin bizi behar izatea urtero, eta ezin da onartu arazo hau denboran luzatzen jarraitzea.
Norbaitek entzun behar du. Norbaitek erantzukizunak hartu behar ditu. Eta, batez ere, norbaitek konponbideak jarri behar ditu mahai gainean. Gure pazientzia agortzen ari da, baina gure beharra ez da desagertuko.