Nire alderdikide kutunoi (eta nire izenaren "zaintzaile" autodeklaratuei):
Hemen nago, Loiolako basilikaren kupulatik begira, eta egia esan, zuen eskutitza irakurtzean sutan jarri naiz. Ez prozesioagatik, ez... zuen baldartasunagatik baizik!
Alderdikide maiteok, nola bururatu zaizue horrelako gutun serio eta kiretsa idaztea? Ez al duzue ikusten jokoa galtzen ari garela? Konspirazio honek beste modu batera funtzionatu behar zuen:
Zentsura mozorrotua: "bizikidetza" eta "errespetua" aipatzen dituzue, baina herriak badaki hori nire izenean boterea mantentzeko erabiltzen duzuela. Nire prozesioa parodiatu duen talde horrek asmatu du: Elizaren haundikeria eta gure botere gosea agerian utzi dute. Eta guk, erantzun dotore bat eman beharrean, haserre dagoen sakristau baten moduan idatzi dugu. Akats estrategikoa!
Lehen sariaren "bekatua": horixe da min eman diguna, ezta? Herriak nire "beste ni" parrandazaleari eman diola saria, eta gure sermoiei, berriz, bizkarra. Udalari "arauak" eskatzea gure ahulezia erakustea da. Inauteriak arautu nahi izatea da gure alderdiaren alderdirik griseena azaleratzea. Konspirazio proposamena: Hurrengo urterako, utzi gutun hauek. Egin dezagun konspirazio serio bat: mozorrotu gaitezen gu ere, baina "Inkisizio Jeltzalea" bezala. Estandarteetan "Debekatuta parrea egitea" jarriko dugu. Horrela behintzat, herriak ez digu adarra joko... gu geu izango garelako adar jotzaile nagusiak.
Mesedez, jeltzaleok: ez niri erabili zuen kontrol-gura zuritzeko. Nik, Inazio Deunak, nahiago dut Azpeitiko kuadrilla baten sormen ziztagarria, zuen "errespetu" artifizial hori baino. Zuek nire irudia brontzezkoa nahi duzue; nik, ordea, nahiago dut mozorro merke batekin herriko plazan dantzan ibili. Eman iezaiozue bakea herriari eta utzi inauteriak bakean. Azpeitiak badaki nork duen "botere handikeria" odolean, eta zuen gutunak hori berretsi besterik ez du egin.
Inazio Deuna eta lehenengo sariaren gainontzeko irabazleak